فصل چهل وسوم در بيان آياتي است كه در مظلوميت أئمة عليهم السّلام نازل شده وآنها بسيار است أول : ألم . أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لا يُفْتَنُونَ . وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ . أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا ساءَ ما يَحْكُمُونَ « 1 » يعنى : « آيا پنداشتند مردمان كه ايشان را وامىگذارند به همين كه گفتند ايمان آورديم وايشان امتحان كرده نمىشوند ؟ وبتحقيق كه امتحان كرديم آنها را كه بودند پيش از ايشان پس هرآينه بداند خدا آنها را كه راست گفتند وهرآينه بداند البتة دروغگويان را ، يعنى آيا مىپندارند آنها كه مىكنند اعمال بد را از دست ما بدر مىروند وما ايشان را عذاب نخواهيم كرد ؟ بد حكمي است كه مىكنند ايشان » ؛ واز حضرت أمير المؤمنين وامام جعفر صادق عليهما السّلام منقول است كه ايشان « فليعلمن » « وليعلمن » هر دو را به بناى افعال مىخوانده‌اند به ضم يا وكسر لام « 2 » . ودر أحاديث بسيار وارد شده كه اين دو آية در باب فتنهء بعد از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم نازل شده است كه غصب خلافت از حضرت أمير عليه السّلام كردند وأكثر آنها كه در غدير خم با أمير المؤمنين عليه السّلام بيعت كرده بودند تابع دنيا شده بيعت را شكستند ومؤمن ومنافق از هم

--> ( 1 ) . سورهء عنكبوت : 1 - 4 . ( 2 ) . مجمع البيان 4 / 271 .